Στο Κέντρο Πρόληψης Γλυφάδας συχνά έρχονται για να πάρουν στήριξη ή για να συμμετάσχουν σε σεμινάρια ή ομάδες, άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας που έχουν κατάθλιψη. Άλλες φορές το γνωρίζουν , άλλες όχι. Η κατάθλιψη είναι πλέον η ασθένεια της εποχής μας. Απλώνεται σε όλες τις ηλικίες και «δηλητηριάζει» την καθημερινότητα τροποποιώντας και παραποιώντας την ήδη σύμπλοκη πραγματικότητα που ζούμε όλοι μας.
Η κατάθλιψη μοιάζει πλέον να είναι μια στάση ζωής, ένα «ζευγάρι γυαλιά» που ο άνθρωπος που έχει βουτηχθεί μέσα τα φορά και βλέπει την πραγματικότητα του με χρώματα μελανά. Η θλίψη που εμπεριέχει δίνει παραμορφωτικούς φακούς για να «βοηθά» να εστιάζεις στα αρνητικά και να αδυνατείς να «χτίζεις όνειρα».
Ο άνθρωπος που έχει κατάθλιψη δεν έχει διάθεση για τίποτα, δεν βάζει στόχους, δεν κάνει όνειρα, δε γελά, απομονώνεται από τους άλλους, έχει διαταραχές στον ύπνο του και στη διατροφή του, συχνά έχει σωματικές ενοχλήσεις, εστιάζει σε αρνητικά γεγονότα και τα χρησιμοποιεί για να μην αφήσει κανένα παραθυράκι στην αισιοδοξία. Το πρόσωπό του είναι θλιμμένο, το σώμα σκυφτό, οι ώμοι γυρτοί και το κλάμα άνευ αιτίας συχνό. Η αυτοπεποίθησή του είναι τραυματισμένη σοβαρά και η κούραση και η αδυναμία τον συνοδεύουν. Οι κακές σκέψεις είναι μόνιμα θρονιασμένες μέσα του.
Είναι ολοφάνερο ότι ο άνθρωπος που πάσχει από κατάθλιψη υποφέρει. Υποφέρει αλλά μοιάζει να μην έχει τη δύναμη να αλλάξει τα πράγματα και να δώσει χρώμα στη ζωή του. Ζει μέσα σε ένα σκοτάδι το οποίο στην εποχή που ζούμε εύκολα γίνεται πιο μουντό.
Φανταστείτε ένα έφηβο μέσα σε ένα τέτοιο «σκοτάδι». Η ζωή του μοιάζει να μην έχει νόημα. Η αυτοπεποίθησή του είναι στον πάτο. Οι σχέσεις του κακές. Γιατί ποιος αντέχει έναν απαισιόδοξο που σου μαυρίζει την ψυχή με κάθε του κίνηση και που δεν έχει διάθεση για τίποτα; Αγάπη δεν νιώθει να παίρνει ούτε από τους γονείς του ούτε από τους καθηγητές του. Και αυτό γιατί μεγάλοι και μικροί συγχέουμε την αγάπη με την αναγνώριση. Και όταν δεν μας δίνουν τα παιδιά μας λόγους να είμαστε περήφανα για αυτά, «ξεχνάμε» να τους δείχνουμε την αγάπη μας.
Πολλοί έφηβοι και ενήλικες μιλώντας για αυτό που ζούνε μιλάνε για μια αβάσταχτα οδυνηρή πραγματικότητα που βιώνουν και από την οποία δεν έχουν τη δυνατότητα να ξεφύγουν.
Η αλήθεια είναι ότι όσο πιο πολύ βουτηγμένος είναι κάποιος στην κατάθλιψη, τόσο πιο δύσκολο είναι χωρίς στήριξη να βρει μόνος του το δρόμο που οδηγεί σε μια ζωή με νόημα, σε μια ζωή με όνειρα, με στόχους, με χαρούμενες στιγμές.
Ανοίγοντας το λεξικό του Τεγόπουλος- Φυτράκης θα δούμε ότι κατάθλιψη σημαίνει « βαθιά θλίψη, ψυχική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από μελαγχολία». Η βαθιά θλίψη αυτή προέρχεται συνήθως από καταπιεσμένους θυμούς, οι οποίοι δεν εκφράστηκαν και συμπιέστηκαν με αποτέλεσμα να μετατραπούν στο ενοχλητικό συναίσθημα της θλίψης. Η κατάθλιψη έχει μέσα της πολύ θυμό που έχει μεταλλαχθεί σε ενοχές και λύπη. Συναισθήματα που σε αντίθεση με το θυμό ακινητοποιούν. Αυτό σημαίνει ότι αν «ξυπνούσαμε» το θυμό από τη νάρκη του και τον οδηγούσαμε στα σωστά κανάλια, ο καταθλιπτικός θα ανακάλυπτε ότι κρύβει πολύ ενέργεια, πολύ δύναμη, την οποία μπορεί να τη χρησιμοποιήσει για να «χτίσει» αντί να γκρεμίσει. Να χτίσει τη δικιά του ζωή, το δικό του μέλλον, τα δικά του όνειρα. Να νιώσει ότι είναι ικανός να φτιάξει σχέσεις μια που χωρίς σχέσεις η ζωή δεν προχωρά. Να αγαπήσει τον εαυτό του γνωρίζοντας τον. Όλα αυτά χρειάζονται πολύ δουλειά αλλά πώς είναι δυνατόν να μην μπορεί να την κάνει ένας άνθρωπος που είχε τόση δύναμη να καταστρέφει τον εαυτό του; Στη φυσική μάθαμε ότι η ενέργεια δεν χάνεται απλά μετατρέπεται σε άλλη μορφή ενέργειας. Αρκεί να έχει τη δύναμη να ζητήσει βοήθεια, αρκεί να του κάνουν χώρο να ακουστεί…
Μελίνα Χαρατσίδου
Επ. υπεύθυνη Κ.Π.Γ.